Skip Navigation Links
Skip Navigation Links

Skip Navigation Links

Elke's blog

   Minimaliseren
Darwin - woensdag 22 mei 2013


Het is niet aan mij besteed, lesgeven. Het is niet alleen het geduld dat me ontbreekt, blijkbaar ook het vermogen om iets uit te leggen. Ik dacht nochtans dat ik een goed antwoord had gegeven op de vraag van mijn oudste dochter, van waar de mensen eigenlijk kwamen. Uit de buik, dat wist ze wel en van die mama's en papa's die elkaar graag zien, dat moest ze ook niet meer weten. Ze bedoelde daarvoor, heel vroeger, hoe het kwam dat er sowieso eigenlijk mensen waren, waar die vandaan kwamen.
 
En dus vertelde ik enthousiast over meneer Darwin en zijn apen, de fruitvliegjes liet ik achterwege, want het kind is pas zeven.
En het leek of het gelukt was,  althans, ze knikte aandachtig.
Tot we gisteren fotootjes bekeken, van papa en mama voor het kindertijdperk, de zorgeloze tijd, zonder de wallen onder onze ogen.
 
De jongste vroeg, waar zij waren en de oudste antwoordde:
 'Ik zat misschien al in de buik, maar jij was zeker nog een aap, of misschien waren we allebei nog apen'.
 
Ik zweeg... het is niet aan mij besteed...iets uitleggen.

 
De zeven vette jaren - woensdag 6 maart 2013


Eerst zat ze in mijn buik en fantaseerde ik hoe ze eruit zou zien. En toen, exact 7 jaar geleden was ze daar en ze bleek perfect, nog mooier dan ik me had voorgesteld. Maar na die eerste onwaarschijnlijke dagen, begon ik me toch al een beetje af te vragen hoe ze er zou uitzien als peuter en hoe dat zou klinken als ze 'mama' zou zeggen. Dat ze blond zou blijven, dat kon ik me wel voorstellen.
En opeens, zonder dat ik het had gemerkt was het een peuter, die rondliep en non stop 'mama' riep. Opnieuw was het perfect en opnieuw kon ik het niet nalaten om even te fantaseren hoe dat dan zou zijn als het niet langer een peuter was, maar een klein meisje, met een boekentas en een driewieler enzo.
En ik had het weer niet door maar opeens zette ik haar af op school en keek ik haar na hoe ze aan de hand van de juf de klas in stapte en ik dacht bij mezelf dat ik verdomd veel geluk had.

En gisteren zag ik haar zitten, geconcentreerd boven een blad papier met het topje van haar tong tussen haar tanden, en even later hoorde ik haar discussiëren met het buurmeisje over welke onderbroek je het beste draagt onder een turnpak als je handenstand doet... en ik besefte het voor de zoveelste keer...

ze overtreft mijn stoutste verwachtingen, altijd opnieuw...
 

 
Stock Americain - dinsdag 20 november 2012


Pedagogische studiedagen dat is een aanslag op mijn huishouden. De kinderen een dag thuis terwijl ze normaal naar school zijn, dat komt hard aan. Het is niet alleen dat er dan niets in huis komt van de huishoudelijke maar o zo noodzakelijke taken maar ook kunnen kinderen op de één of andere manier, in vijf minuten uw huis in een stort veranderen. Vandaag was dat niet anders. Maar ik liet ze begaan. Naar het schijnt bestaan perfecte moeders  niet en doen er allerlei zegswijzen de ronde over het feit dat een plakkerige vloer niet erg is, zolang het kind maar gelukkig is. En zodus liet ik ze supermarkt spelen in mijn living en keuken, het was eigenlijk meer Stock Américain. Alles, maar dan ook alles werd uitgehaald. Om te eten schoven we gewoon de plasticine een halve meter opzij. Met als gevolg dat het na het middagmaal niet zo duidelijk was of dat nu aardappelen, erwten of stukjes plasticine waren die op de grond plakten.
En om het flodderhuis compleet te maken, bleef ik mijn douche uitstellen en liep ik dus in een training rond. Er zijn vrouwen die er deftig uitzien in een training, maar ondergetekende dus niet.
 
En toen ging de bel....
 
En daar stond een meneer en een madam met een grote camera. 'Het is voor die foto voor de folder van 'School in zicht'. We zijn zo blij dat we jullie gezin op de cover mogen plaatsen, misschien een fotootje aan de keukentafel van het gezin'.
 
Het resultaat, dat zal ik zien in januari, maar ik maak me geen illusies, toen de meneer en de madam weg waren heb ik nog een halve patat uit mijn jongste dochter haar haren gevist.

 
Moederhart - donderdag 18 oktober 2012


In het begin zijn ze klein, die probleempjes, maar vooral.... makkelijk oplosbaar. Ze wenen omdat ze honger hebben of gepakt willen worden en wat is er nu simpeler dan een fles melk opwarmen of een baby knuffelen.
En dan worden ze een beetje groter en denk je al eens: 'Ai' als je een peuter overkop ziet gaan  of je naar school holt om daar een kleuter met een gebroken vinger te troosten. Maar je kunt ze nog altijd troosten.
 
Maar het zal zo niet blijven, bedacht ik vandaag toen ik met een verdriet geconfronteerd werd dat wat dieper zat en ik niet meteen kon oplossen. Ik voelde me even ontredderd, mijn kind was ongelukkig en ik kon daar niets aan doen.
Maar de voormiddag bracht raad en ondertussen staan we al een pak dichter bij een oplossing.
 
Maar toch, ik ben een beetje bang geworden.
 
Er zal nog verdriet komen, veel harder verdriet dat nog veel dieper zit.
En ik zal er niets aan kunnen doen, ik zal toekijken en hopen dat ze er sterker uitkomen.
En ik weet nu al dat mijn hart een paar keer zal breken.
 
Het zal wel lukken maar toch word ik er een beetje onzeker van.
 
Gelukkig, denk ik dan,  heb ik er maar twee, slechts twee meisjes die mijn moederhart ontelbare keren op de proef zullen stellen.

 
1 september - maandag 3 september 2012


Er zal weer wat afgebleit worden op Facebook morgen. Zo eerste schooldagen, dat is lastig voor tere moederharten en die moeten ergens hun verdriet kwijt. Ikzelf ben er ook geen zo een held in, in kinders afzetten, al ben ik wel dood content dat het terug september is. Al is het maar dat ik op zondagavond niet meer geconfronteerd word met mijn uitstelgedrag en het feit dat mijn kinders de volgende dag nergens naar toe kunnen wegens geen plaats in de opvang. En misschien zal ik 's morgens  zelf weer eens een boterham in mijn mond kunnen steken aangezien ik hier geen zes boterhamdozen van een ander moet vullen. Ja inderdaad zes, geen idee of het schepencollege dat allemaal  beslist heeft, maar er waren nogal wat regeltjes over verplichte tienuurtjes en dergelijke in die gemeentelijke vakantie-opvang. Allemaal dingen die de ochtend niet bepaald rustiger maakten.
 
Maar nu is dat dus gedaan, ik kan ze elke maandag naar school sturen en ze krijgen daar elke dag patatten, vlees en een stuk fruit. Wat een opluchting.
En toch zal het zeer doen, zo mijn zesjarige te moeten afzetten op die grote speelplaats. Daar lopen ook 12-jarigen rond, weet je wel. En ik weet niet of u weet hoe twaalfjarigen er tegenwoordig uitzien maar ik vind het gewoon akelig dat deze nu tot de dagelijkse biotoop van mijn kleine meisje zullen behoren. Om van de rest nog maar te zwijgen zoals agenda's ,opmerkingen over stiptheid, vaste plaatsen in de klas, rijen, directeurs die binnenkomen in de klas en waarvoor je moet rechtstaan.
Als het aan mij lag, wachtte ik daar nog een jaar of tien mee. Maar bon, het ligt niet aan mij en aangezien ik een bevalling overleefd heb zal ik dat ook wel weer lukken.

 
Gezond verstand part II - woensdag 30 mei 2012


Ik wil het nog eens hebben over dat gezond verstand of eerder het verdwijnen ervan bij het krijgen van kinders.
Ik moet zeggen dat ik me een gelukkige moeder prees, ik werd gespaard van de neiging om constant bij mijn kinders te zijn. Vol verbazing hoorde ik verhalen over moeders die na tien jaar nog nooit hun kind een nachtje aan een ander toevertrouwden of geplaagd werden door grootste verdrieten bij het eens op stap gaan zonder kinders.
Oké, mijn schuldgevoel werd niet kleiner door dergelijke verhalen, maar toch, dat schuldgevoel bleek nooit zo sterk om me te weerhouden uitjes naar Barcelona, Brussel of zelfs New York te plannen.

Een gelukkige moeder is de beste moeder, nog een chance voor mijn schuldgevoel dat iemand dat spreekwoord heeft uitgevonden.

Maar vanmorgen leek het opeens heel herkenbaar, die verhalen van moeders die hun kinderen niet kunnen missen. Ik zette namelijk mijn hummeltje van zes af aan het kasteel al waar ze twee dagen op kasteelklassen zou gaan. Twee dagen, dat is ocharme één nacht. En opeens vind ik dat lang en mis ik haar.
Het is natuurlijk anders, het is zij die beslist heeft haar moeder een koekje van eigen deeg te bakken en er zomaar met de vriendinnekes op uit te trekken.

Ai, ai, dat doet dus pijn...bij gebrek aan gezond verstand weliswaar, want morgen zie ik ze al terug.... oef.
 

 
Tombola - woensdag 30 mei 2012


Een nieuwe mijlpaal in mijn bestaan als ouder is bereikt.... ik word volgend jaar 'penningmeester' van het oudercomité. Had mij dit tien jaar geleden gezegd en ik had eens goed met mijn ogen gerold. Ik zei het u al, het is kinders OF gezond verstand en het kan dus rap verkeren.
Wie weet  zit ik hier binnenkort met zo een aartslelijke trampoline in mijn hof of verkleed ik gans mijn gezin voor een communiefeest.
Maar bon, engagement heet dat, en ook een beetje 'iemand moet het doen'. Maar voor ik volgend jaar de centen ga tellen van de jaarlijkse taartenverkoop heb ik deze week een ander varkentje te wassen voor dat oudercomité. Ik moet namelijk op zoek naar prijzen voor de tombola.
De winkels op de markt van Lokeren aflopen is aan mij niet besteed, dus doe ik het liever via deze weg. Hebt u vorig jaar misschien iets gewonnen met de schooltombola dat nu in uw kelder staat te verkommeren. Ik wil het gerust komen halen, zo doen we meteen weer een beetje aan consuminderen.

 
Blote benen - woensdag 30 mei 2012


Meestal krijg ik het koud van de uitdrukking 'Wie niet horen wil moet voelen'. Dan stel ik me slechte mensen voor die hun kinders een pak rammel geven onder het mom van de pedagogische tik.

Maar gisteren besloot ik ze toch eens toe te passen, enkel de uitdrukking weliswaar, niet het pak rammel.

Het is zo dat ochtenden hier soms nogal stresserend verlopen, aankleden dat gaat niet zo vlot. Mijn oudste dochter die weet immers heel goed wat ze wil en vooral wat ze niet wil. Het begon zo een vier jaar geleden met een voorliefde voor trainingsbroeken, en toen waren het rokjes, en toen alles behalve rokjes. En sedert een jaar of zo zijn het de skinny jeansen. En dat skinny is nogal letterlijk te nemen, het liefst draagt ze een jeans van 2 maten te klein.

Maar in de zomer, dan wordt alles hier wat relaxter, want van zodra ze met blote benen en in sandalen naar school kan, is ze veel minder veeleisend en is elk lapje stof wel goed.

Maar daar zit net het probleem. Mijn dochter die weet namelijk heel goed dat de lente begonnen is, de sandalen zijn ook al van onder het stof gehaald, alleen vindt haar moeder het nog steeds geen blote benen weer.

Tot gisteren morgen dus, ik had geen zin in de zoveelste discussie en besloot dan maar dat ze moest voelen hoe vreselijk koud het kan zijn op 15 mei.

Maar u raadt het al, ze heeft niets gevoeld, ze vond het ideaal sandalenweer. De enige die iets gevoeld heeft, ben ikzelf. Het schaamrood stond op mijn wangen toen ik haar 's avonds tussen twee stormen door ging afhalen.
 

 
Gezond verstand - vrijdag 11 mei 2012


Kinders krijgen daar word je soms zo zot van en dan lijkt de logica uit je leven te verdwijnen. Ik zie het bij mezelf en ik zie het bij anderen.

Er is dat heimelijke verlangen tot ze een klein beetje groter zijn en iets beter gebruik kunnen maken van ledematen en andere lichaamsdelen. Dat stak de kop op als ik met die lompe maxi-cosi liep te zeulen of 17 keer per nacht opstond om een tuut in een babymond te stoppen. En daarna als ik in een béchamelsaus stond te roeren en aan de andere kant van het huis klonk: ‘Mamaaaa, ik hebbb gedaaaaan’.

Maar dan is het zover en kan ik die lompe maxi - cosi op ebay zwieren of de buggy aan mijn collega verpatsen en dan word ik daar zowaar droevig van. Omdat het toch veel te rap gaat.
Waar is mijn gezond verstand van vroeger?
 

 
Cupcakes - maandag 19 maart 2012


Nog erger dan de cupcake-bakkende moeders, zijn moeders die cupcakes bakken met kinderen. Erg, in die zin dat ze me onzeker maken, me nog eens met de neus op de feiten drukken dat ik nog lang geen onderscheiding haal op het moederschapsdiploma.

Ik vind dat immers echt niet leuk, met de nadruk op écht niét, bakken met kinderen. Cupcakes bakken op zich vind ik al een gans gedoe, en dan vooral de afwas achteraf. Laat staan dat ik het fijn vind als kinderen het nog eens tien maal zo erg maken.  O ja, ik heb dat al geprobeerd maar dan stuit ik telkens op het feit dat cupcakes bakken nu éénmaal geen kinderactiviteit is. Wat kunnen die kinders nu meer doen dan een beker suiker die ik zelf heb afgemeten bij een portie bloem gieten en daar dan wat in roeren? Langer dan twee minuten kan ik ze daar heus niet mee bezighouden. Het deeg in de vormpjes gieten dat lukt nog voor een vijfjarige al moet ik me dan wel tevreden stellen met misvormde gebakjes en een plakvloer. Resultaat was dus bij elke poging, gefrustreerde kinderen en een ambetante en vooral ontgoochelde moeder. Weer die onderscheiding niet gehaald.

Maar vandaag had ik een andere ingeving en besloot ik nog eens de kinderen bij mijn keukenactiviteiten te betrekken. Ik schilde enkele bananen, appelsienen, appels en peren en drie kwartier later had ik een lekkere fruitsla, vrolijke zelfvoldane kinderen en een moeder die zeker een vierde van de Standaard had gelezen.
En al zeg ik het zelf, een moeder met een tijdelijk grote onderscheiding.
Of laten we het eens aan Sonja Kimpen vragen?
Vettige gesuikerde cupcakes versus (lichtbruine) fruitsla: 0-1

 
Ziek - woensdag 7 maart 2012


Eén van de mindere kantjes aan kinderen is dat die soms een keer ziek zijn, dat ‘soms’ dat is vrij interpreteerbaar, de ene heeft daar al eens meer last van dan de andere.
Op zich niets erg aan, daar word je groot van, van ziek zijn, maar het probleem is dat je dat vaak niet hebt ingepland. Niet zelden overvalt dat je in een overvolle week waar je je sowieso van afvraagt hoe je in hemelsnaam die deadlines haalt.

Dat is altijd even stressen, ja.
Meestal begint dat 's nachts, nadat je een keer bent opgestaan om een lastig kind een lepeltje Junifen te geven. Dan is het vaak moeilijk om terug in slaap te geraken, want daar in je bed overloop je dan de scenario’s: gewoon doen alsof er niets aan de hand is en het kind de volgende ochtend naar school sturen, weer eens de grootouders opbellen en een kilometer of 100 rondrijden waarvan 20 in een file,  of de grootouders vragen zelf 100 km rond te rijden, zelf thuisblijven en het artikels - schrijven combineren met een spelletje of 20 memory, de discussie aangaan met je lief of hij niet wil thuisblijven,....

U ziet, mogelijkheden zat, met zieke kinders, maar meestal geraak ik er ‘s nachts niet uit. Daarvoor dient een nacht nu eenmaal niet.
En dan wordt het ochtend en bekijk je de situatie, dat negeren en jezelf wijs maken dat die hoest nu niet zo erg is, is vaak heel aantrekkelijk.  Alsook op zoek gaan naar signalen waarmee het kind bewijst dat het wel een dag naar school kan: zijnde met smaak een boterham eten, luid op haar zus roepen, geen koorts hebben.
Maar bon, deze ochtend besloot ik thuis te blijven. Uw kind is uw dierbaarste bezit weetjewel, dat is belangrijker dan deadlines halen en dossiers afwerken.

Maar mijn deadline vandaag was toch ook een beetje belangrijk, dus installeerde ik het kind deze ochtend heel teder en lief met een dekentje in de zetel en zette één of andere barbiefilm op. En daarna nog één, en daarna wat Ketnet.

Man, die Ketnet, wat is dat toch een fantastische uitvinding, om drie uur waren alle deadlines gehaald en moest ik het kind overtuigen om met mij een spelletje memory te spelen. Nog nooit zo goed gewerkt.

En een schuldgevoel, totaal afwezig, denk eens na, wat zou jij het liefste doen als je ‘een beetje’  ziek was en echt geen bal verplichtingen had.
Daar droom ik van eigenlijk.
 

 
Wendy Bosmans' tips avant la lettre - woensdag 29 februari 2012


Over dat moederschap had ik toch nog niet alles gezegd, want er zijn misschien wel momenten waar ik toch niet zo helemaal naar uitkijk. En net omdat ik soms met mijn handen in het haar zit kreeg ik van een vriendin een opvoedingsboekje kado.
Oké, het is geschreven in het jaar 1964, maar een 6-jarige toen zal wel niet zoveel verschillen van een zesjarige nu. En wat een geluk dat ik dit kreeg, want wat las ik deze avond:

'Kleefpleisters helpen niet tegen flaporen. Als het nodig is moet u het kind bijtijds laten opereren.'
Oef, net op tijd want ik ik was net van plan haar oren vast te plakken met duct tape.

En ik haalde er nog een andere wijsheid uit.
'Zonder zakgeld groeien wereldvreemde dromers of wereldverbeteraars op, dichters of anarchisten, muurbloempjes, asociale figuren of genieën'
Vanaf nu dus elke week 100 euro zakgeld, want stel je maar eens voor dat mijn kind dichter zou worden of genie. Ik moet er niet aan denken.

Die vriendin die heeft nog zo van die boekjes. Voor elke leeftijd wat tips:

4 jaar:
'Het uiteenvallen van gezinnen wordt niet veroorzaakt door de televisie, zoals zo dikwijls wordt beweerd. Per slot van rekening speelt het toestel niet uit eigen beweging.'

7 jaar:
'Verlanglijstje voor vader: dat u niet alleen beweert de sterkste van het gezin te zijn, maar dat u dat ook werkelijk bent - zoals u de fouten en zwakheden van de andere gezinsleden zo goed mogelijk verdraagt en steeds rechtvaardig blijft wanneer u moet straffen.'

8 jaar:
'Snoeplust kan betekenen dat het kind op die manier een tekort aan moederliefde probeert in te halen.'

10 jaar:
'Vrienden en vriendinnen: het kunnen er teveel zijn,...; dat zou dan kunnen wijzen op oppervlakkigheid, op te geringe diepte in vriendschapsbeleving, op onverschilligheid, ja zelfs innerlijke kilheid. En te weinig vrienden? Dat komt vooral  voor bij angstige haasjes, eenzelvige uiltjes of bij treurende bambi's die in hun medemensen teleurgesteld zijn.'

11 jaar:
 'Op school schieten jongens met kogeltjes van vloeipapier, dat zij eerst met speeksel hebben natgemaakt; zij gebruiken hun lineaal om er stukjes stuf mee door het klaslokaal te zwiepen; zij brengen muizen en kikvorsen en zoemende honingbijen mee, die zij tot schrik van de onderwijzer in hun kastje stoppen. En daarover lachen zij zich een ongeluk.'

12 jaar:
'De 12 jarige verzamelt postzegels: van de Benelux of Europa of 'overzee' of met slechts 1 onderwerp, zoals bloemen of sportfiguren of auto's of ontdekkers. Wie het nu al tot een bepaald gebied weet te beperken kan het ver brengen met zijn verzameling.'

 
Eerste-werkdag-humeur - dinsdag 10 januari 2012


Ochtendhumeur, ik heb daar geen last van. Al een chance want dat zou hier wat zijn als ik in die chaotische ochtendspits nog eens last had van humeurigheid. Een vriendin van mij heeft dat wel, dan moet je haar gerust laten. Als het gebeurt dat ik de ochtend met haar doorbreng, laat ik haar dan ook braaf met rust, maar eigenlijk snap ik dat niet goed. Een beetje aanstellerij, vind ik dat.

Of liever 'vond' ik dat, want vandaag had ik opeens last van iets vergelijkbaar maar dan 100 keer straffer. Het eerste werkdag-na-twee-weken-knusse-vakantie- humeur.  Het begon al gisterenavond maar het bereikte ongekende hoogten toe ik me deze ochtend neervleide op mijn stoel. Eigenlijk wou ik het liefst van al een putje graven in de grond en daar even in kruipen... een dag of twee.

Of als dat niet kon dan tenminste onder mijn dekbed liggen en vooral.... niemand zien en niemand horen. Maar dat niemand zien, dat was dus een beetje moeilijk vandaag. Er zijn natuurlijk betere dagen om niemand te zien dan op de eerste dag nadat praktisch alle collega's twee weken vakantie hebben genomen. Eén voor één druppelden ze binnen, de ene nog vriendelijker dan de andere, de éne met nog hartelijkere wensen dan de andere. En ik, ik probeerde op te gaan in de kantoorlucht... wat moeilijker bleek dan ik dacht.

Twee weken lang had ik doorgebracht in de knusse aanwezigheid van enkel mijn lief en kindjes, af en toe aangevuld met wat andere familie of vriendjes. En opeens was ze daar terug, de boze wereld met e-mails, vergaderingen en moeilijke vragen.

Maar ik heb het overleefd en morgen probeer ik het opnieuw, erger kan echt niet. En als het toch weer zo erg blijkt, dan is er een plan B. Er liggen niet voor niets 17 schoenwinkels op wandelafstand van mijn bureau...

 
Froufrou - maandag 19 december 2011


Ooit, lang geleden, tijdens mijn eerste werkervaring, deelde ik een bureau met een zwangere collega. Die collega, dat was niet het vrolijkste type. Zuchten en klagen, dat was haar blijkbaar  met de paplepel ingegeven. Maar bon, groen als ik was dacht ik dat dit erbij hoorde, bij echt werken en een bureau delen. En dus aanhoorde ik elke dag  met de glimlach haar weemoedig geklaag. Op een dag vertrouwde ze me toe dat de baby in haar buik een jongetje was. En wat was ze daarmee gelukkig. 'Geef toch toe', zei ze, 'het leven van een man is toch veel gemakkelijker'.
Bon, ik wist niet of ik nu blij moest zijn dat ze haar kind het allerbeste leven toewenste of droef dat het mens in kwestie eigenlijk ongelukkig was.

Maar, gisteren, aan de keukentafel met mijn oudste dochter,  dacht ik aan de ex-collega in kwestie en vroeg ik me af of er misschien toch een zweem van waarheid terug te vinden was in haar verzuchtingen.
Mijn dochter van vijf, die had zorgen, dat zag ik zo. Het kind piekerde en beet letterlijk haar tanden stuk op haar vork. Ik moest even aandringen, maar toen besloot ze het te zeggen.
Ze was niet helemaal gerust in het kappersbezoek dat we 's middags hadden gepland.  Op zich vond ze dat wel leuk, die kapper met zijn rare maniertjes, maar haar concrete zorgen gingen over haar kapsel. Ze zou een froufrou vragen, maar wat, o wat als ze niet schoon was met haar froufrou.

Had ik mijn frustratie en droefheid misschien te ostentatief getoond, die keer de voorbije zomer? Of zat het in de genen, dat vrouwen in ons gezin froufrou-zorgen hebben? Of zou mijn collega toch gelijk hebben en is het arme kind gedoemd tot piekeren, louter en alleen omdat ze een vrouw is.

Maar het verhaal liep goed af, ze is er content mee met hare froufrou. En zij gelukkig, ik gelukkig, want voor lelijke froufrou's daar is geen plan B voor.

 
Jezus en de Farizeeërs - woensdag 14 december 2011


Het was zondagochtend en de tv stond aan. Ik moet toegeven dat dat wel regelmatig gebeurt, kwestie van een croissant op een rustige manier in je maag te krijgen.
Maar mijn dochter vond haar Ketnet niet en bleef plots steken bij de obligate misviering. Inderdaad, ik schrok daar ook van, maar de mis op tv volgen, dat kan blijkbaar nog altijd.

En uiteraard kwam de vraag wat dat was en wat ze daar deden op tv. Ik dacht me er met een simpel antwoord vanaf te maken. 'Dat, mijn lieve kind, dat is een misviering'. Ik was er dan ook echt van overtuigd dat ik daarmee genoeg had gezegd . Mijn dochter zit sinds dit jaar immers in het Katholieke onderwijs. Ik had toch niet voor niets nachten wakker gelegen en liggen piekeren of al die Jezus-en-apostel-verhaaltjes haar niet teveel zouden schaden.

Maar neen dus, mijn dochter keek me met gefronste wenkbrauwen aan en zei: 'Een wat ?'.
De dialoog werd verder gezet en ik vroeg  of ze misschien al van God had gehoord. Maar neen, die kende ze ook niet. En Jezus, daar had de juf echt nog nooit over verteld.

Lap, nu heb ik ze naar een Katholieke school gestuurd en gaan ze op Kerstdag nog steeds denken dat oma zich een nieuw poppenhuis heeft aangeschaft. Leuk om te spelen, dat wel, zo een huisje met een kindeke dat in een voederbak past.

Zou ze dan ook nooit leren wat een tollenaar is?
Iemand bekend met de leerplannen?
 

 
Evenwicht - vrijdag 2 december 2011


De laatste weken was alles hier in evenwicht. Dat was lang niet meer zo geweest, opeens leken die 168 uur in een week net voldoende om alles te doen wat ik wou. De randvoorwaarden waren natuurlijk vervuld: mijn kinders waren beiden pampervrij, de thuis-schoolafstand was drastisch verlaagd en het groentepakket bepaalde wat ik moest eten, zodat ik geen tijd meer verloor aan keuzes maken over de kleur van een paprika.
Op een luie zondag vond ik begot zelfs tijd om plasticine-cupcakes te bakken. Het was een fragiel evenwicht maar toch bestand tegen lichte schokken. De kuisvrouw-die-niet-meer-kwam-schok die werd goed opgevangen. Het was even kritisch maar het evenwicht herstelde zich.

En nu is het gedaan, het was te broos natuurlijk, dat evenwicht. Het zijn de zieke kindjes die het pardoes verstoorden. En de balans is onvindbaar. Sinds ik vorige week dat ziekenhuis verlaten heb met die foto's van een ontstoken long en twee aerosolmachines, is het hier chaos.
Het is chaos op mijn bureau en in mijn computer, het is chaos in mijn koelkast en in mijn wasmand, het is chaos in mijn keuken en in de living. Maar het is vooral chaos in mijn hoofd.

Want die kinders die merken daar niets van, die hebben gewoon twee weken vakantie, daar hoort natuurlijk een portie chaos bij. Alleen jammer dat hun gestresseerde moeder de rust verstoort.

 
Klasfoto - woensdag 23 november 2011


Ik ben toch zo oud nog niet, denk ik af en toe, als ik geconfronteerd word met dingen die nog steeds hetzelfde zijn als 25 jaar geleden. De dolfijnenshow in Brugge bijvoorbeeld of ook het fenomeen klasfoto's.
Want vergis u niet, u zou denken dat dit in het digitale tijdperk van vandaag al lang niet meer bestaat, maar niets is minder waar. De kindertjes krijgen nog altijd een briefje mee naar huis met de vraag hen de volgende dag eens naar school te sturen zonder chocomond en met gekamde haren. En een week of twee later vind je in hun boekentassen nog steeds de volledige serie: de klasfoto, de grote foto voor op de kast bij de bomma en de kleine fotootjes voor in de portefeuille.
En nog steeds word je voor de keuze gesteld, ofwel betaal je ofwel belanden de lieve kindergezichtjes in de vuilbak. Ik heb dat altijd een beetje raar gevonden, zo dat ze toch die foto's maken maar dan liever in de vuilbak smijten dan hem gratis weg te geven. Of zou er daar ergens nog een markt voor bestaan, zo op een verdoken hoekje op e-bay, de verkoop van ongewenste kindergezichtjes.
Maar dit keer overweeg ik ze dan toch maar eens te kopen. Al is het maar omdat dit een heel goede reden is om een nieuwe  trendy portefeuille te kopen waar dergelijke kindergezichtjes in passen. Maar ook omdat dit een beetje een goed doel steunen is, zoals geld geven aan broederlijk delen of beter nog een kalender kopen van de brandweer.
Probeer maar eens te overleven als fotograaf als je niet Alex Vanhee of Stefaan Vanfleteren heet.
We moeten verheugd zijn dat er nog zoiets bestaat als schoolfotografen.

 
Op de hort - donderdag 20 oktober 2011


Het was even schrikken vorige donderdag, van mezelf vooral. Ik ging weer eens de hort op, naar Polen opnieuw. Uiteraard voor professionele doeleinden, ik weet dat weinigen mijn mening delen, maar Polen, daar ga ik niet uit vrije wil, sorry.
Maar ik vertrok schoorvoetend, ik had er geen zin in. Nochtans had ik schone vooruitzichten: een boeiend debat, interessante mensen en vooral een rustige nacht en uitgebreid ontbijt in een chique hotel. Een chique hotel inderdaad, en geen gedeelde kamer in een goedkoop pension. Ik had immers promotie gemaakt in mijn buitenlandse trips.  Ik was niet langer plebs maar spreker op het congres en dus werd er betaald voor mijn aanwezigheid en moest ik in de watten gelegd worden.
En toch had ik er geen zin in wegens… de kindjes. Die zijn zo schattig en lief en plots besefte ik dat ik ze geen drie dagen wou missen.
Opeens was het daar, nog voor ik de voordeur had dichtgetrokken…. ‘het pijnlijke gemis’. Wat redelijk absurd was, want ik hoefde maar naar boven te lopen om ze in hun bedjes te zien liggen. Er vormde zich een soort steen in mijn maag die alsmaar zwaarder werd. Eigenlijk mis ik mijn kinderen altijd wel als ik even in het buitenland zit,  maar ik heb daarmee leren leven, it is part of the game. Dat is misschien af en toe ambetant maar dat had nog nooit letterlijk zeer gedaan.
Maar nu was het anders, een beetje zoals ik het op andere blogs had gelezen maar me nooit had kunnen voorstellen. En het bleef zitten, zelfs de starbucks cappucino in Zaventem kon er niets aan veranderen. Integendeel, hoe dichter ik het vliegtuig naderde, hoe zwaarder die steen werd. Ik werd gewoon helemaal week toen ik op de roltrap de waarschuwing zag dat je je kinderen een hand moest geven. Snik. Ik werd gewoon misselijk toen ik daar vanachter mijn starbuckskoffie een moeder in de weer zag met haar peuter. Dubbel slik.
Ik probeerde me al te verzoenen met de gedachte dat dit gemis er nu misschien de rest van mijn leven zou blijven zitten. Ik probeerde de reacties van mijn vriendinnen voor te stellen als ik hen zou vertellen dat er geen vrijwillige citytripjes en leuke uitjes met overnachting meer inzaten.
Maar gelukkig, het verdween.  Het verdween met een simpel telefoontje naar huis en mijn dochter die niet aan telefoon wou komen omdat ze wel naar de elfenheuvel aan het kijken was hé, wat dacht ik wel.
Gelukkig, ik moest er niet aan denken.
En wat dat chique hotel betreft, dat was nog eens een opdoffertje. Zachte handdoeken, welriekende dure shampootjes, uitgebreid ontbijt... in Polen kan ik daar nog lang naar zoeken, vrees ik.
 

 
De cruciale millimeter - donderdag 6 oktober 2011


Die pamper eraf dat was blijkbaar niet het einde van een tijdperk maar toevallig ook de aankondiging van het nieuwe tijdperk. Het tijdperk van ik-ga-naar-de-speeltuin-en-ik-ga-daar-twee-uur-op-mijn-gat-zitten. Want tot enkele weken geleden was dat nog helemaal niet het geval, dat op dat gat zitten. Naar de speeltuin gaan, dat betekende kindjes op klimrekken helpen, kindjes duwen op schommels. En erger nog, kindjes van klimrekken helpen. Het is meermaals gebeurd dat ik een huilende peuter moest gaan redden van een veel te hoog ding waarvan de enige weg naar beneden een metalen buis was. Neen, speeltuinen, dat was niet mijn favoriete bezigheid.

Maar blijkbaar zijn mijn kinders die laatste weken enkele cruciale millimeters gegroeid. De cruciale millimeters die ervoor zorgen dat ze overal op en af geraken zonder externe hulp. En voor het gemak had de speeltuin waar ik zondag vertoefde geen schommels. Dus daar zat ik dan, op mijn gat. En uiteraard had ik mijn gazet thuis laten liggen. Maar gelukkig dat de familie Klepkens op zondag ook massaal naar de Blaarmeersen trekt, zodat er wat te zien was.
Altijd goed voor het zelfvertrouwen, die speeltuinen.

 
Pamper - dinsdag 4 oktober 2011


Ik was op zoek naar een feestje, want ik had iets te vieren. Ik moest er immers "een pamper af drinken". Het idee komt niet van mij maar ik vind het een goed idee, elk feestjesexcuus is een goed idee.
Eigenlijk was die pamper er al een half jaar geleden af, maar enkel overdag, niet 's nachts.
Maar nu is het dus helemaal gedaan, dat gedoe met veel geld uitgeven aan pampers, pampers aandoen en erger nog, vuile pampers afdoen.
En dit is het definitief einde van het babytijdperk. Want een kind zonder pamper neen, dat kun je op geen enkel moment een baby meer noemen. Zelfs niet als dat met een tut in de mond in je armen ligt te slapen.

En dus word ik weer wat weemoedig, einde van tijdperken, ik heb het daar altijd een beetje lastig mee.

Gin-tonic time dus dit weekend.

 
Zon gevraagd - woensdag 21 september 2011


Het zou een beetje gelijk win-for-life zijn vanaf september. Althans dat dacht ik, toen ik de pijn van de eerste schooldag wilde verzachten met de gedachte dat er vanaf nu geen crèche meer moest betaald worden. Want wij spendeerden nogal wat centen aan die crèche, wij vonden werken immers zo leuk en de kindjes de crèche zo fijn dat er meestal vijf werkdagen op vijf beroep op werd gedaan. Maar dat zorgde nogal eens voor pijnlijke momenten zo op het einde van de maand. Pijnlijk als enkel kunnen dromen van nieuwe schoenen en niet kunnen kopen of pijnlijk als 'saldo ontoereikend' te lezen krijgen op het betaalbakje van de colruytkassa met een volle kar naast je.
En zo werd februari mijn favoriete maand, want die telde aanzienlijk minder dure dagen en dan kon er al eens zot gedaan worden.
Maar we wisten natuurlijk dat aan de crèchetijd een eind zou komen en stiekem droomde ik er al van om mijn maandelijks shopbudget drastisch te verhogen of de kuisvrouwfrequentie te verdubbelen. Maar gelukkig heb ik op dergelijke momenten een lief. Een rationeel lief met heel veel verstand die met nog een beter idee op de proppen kwam... een zonneboiler. Op deze manier zouden we goedkoper kunnen douchen, natuurlijk. Als dat geen investering was.
Zucht, daar ging mijn win-for-life-gevoel. En wil die verdomde zon alstublieft wat gaan schijnen nu.
 

 

   Minimaliseren