Ochtendhumeur, ik heb daar geen last van. Al een chance want dat zou hier wat zijn als ik in die chaotische ochtendspits nog eens last had van humeurigheid. Een vriendin van mij heeft dat wel, dan moet je haar gerust laten. Als het gebeurt dat ik de ochtend met haar doorbreng, laat ik haar dan ook braaf met rust, maar eigenlijk snap ik dat niet goed. Een beetje aanstellerij, vind ik dat.

Of liever 'vond' ik dat, want vandaag had ik opeens last van iets vergelijkbaar maar dan 100 keer straffer. Het eerste werkdag-na-twee-weken-knusse-vakantie- humeur.  Het begon al gisterenavond maar het bereikte ongekende hoogten toe ik me deze ochtend neervleide op mijn stoel. Eigenlijk wou ik het liefst van al een putje graven in de grond en daar even in kruipen... een dag of twee.

Of als dat niet kon dan tenminste onder mijn dekbed liggen en vooral.... niemand zien en niemand horen. Maar dat niemand zien, dat was dus een beetje moeilijk vandaag. Er zijn natuurlijk betere dagen om niemand te zien dan op de eerste dag nadat praktisch alle collega's twee weken vakantie hebben genomen. Eén voor één druppelden ze binnen, de ene nog vriendelijker dan de andere, de éne met nog hartelijkere wensen dan de andere. En ik, ik probeerde op te gaan in de kantoorlucht... wat moeilijker bleek dan ik dacht.

Twee weken lang had ik doorgebracht in de knusse aanwezigheid van enkel mijn lief en kindjes, af en toe aangevuld met wat andere familie of vriendjes. En opeens was ze daar terug, de boze wereld met e-mails, vergaderingen en moeilijke vragen.

Maar ik heb het overleefd en morgen probeer ik het opnieuw, erger kan echt niet. En als het toch weer zo erg blijkt, dan is er een plan B. Er liggen niet voor niets 17 schoenwinkels op wandelafstand van mijn bureau...

Ooit, lang geleden, tijdens mijn eerste werkervaring, deelde ik een bureau met een zwangere collega. Die collega, dat was niet het vrolijkste type. Zuchten en klagen, dat was haar blijkbaar  met de paplepel ingegeven. Maar bon, groen als ik was dacht ik dat dit erbij hoorde, bij echt werken en een bureau delen. En dus aanhoorde ik elke dag  met de glimlach haar weemoedig geklaag. Op een dag vertrouwde ze me toe dat de baby in haar buik een jongetje was. En wat was ze daarmee gelukkig. 'Geef toch toe', zei ze, 'het leven van een man is toch veel gemakkelijker'.
Bon, ik wist niet of ik nu blij moest zijn dat ze haar kind het allerbeste leven toewenste of droef dat het mens in kwestie eigenlijk ongelukkig was.

Maar, gisteren, aan de keukentafel met mijn oudste dochter,  dacht ik aan de ex-collega in kwestie en vroeg ik me af of er misschien toch een zweem van waarheid terug te vinden was in haar verzuchtingen.
Mijn dochter van vijf, die had zorgen, dat zag ik zo. Het kind piekerde en beet letterlijk haar tanden stuk op haar vork. Ik moest even aandringen, maar toen besloot ze het te zeggen.
Ze was niet helemaal gerust in het kappersbezoek dat we 's middags hadden gepland.  Op zich vond ze dat wel leuk, die kapper met zijn rare maniertjes, maar haar concrete zorgen gingen over haar kapsel. Ze zou een froufrou vragen, maar wat, o wat als ze niet schoon was met haar froufrou.

Had ik mijn frustratie en droefheid misschien te ostentatief getoond, die keer de voorbije zomer? Of zat het in de genen, dat vrouwen in ons gezin froufrou-zorgen hebben? Of zou mijn collega toch gelijk hebben en is het arme kind gedoemd tot piekeren, louter en alleen omdat ze een vrouw is.

Maar het verhaal liep goed af, ze is er content mee met hare froufrou. En zij gelukkig, ik gelukkig, want voor lelijke froufrou's daar is geen plan B voor.

Het was zondagochtend en de tv stond aan. Ik moet toegeven dat dat wel regelmatig gebeurt, kwestie van een croissant op een rustige manier in je maag te krijgen.
Maar mijn dochter vond haar Ketnet niet en bleef plots steken bij de obligate misviering. Inderdaad, ik schrok daar ook van, maar de mis op tv volgen, dat kan blijkbaar nog altijd.

En uiteraard kwam de vraag wat dat was en wat ze daar deden op tv. Ik dacht me er met een simpel antwoord vanaf te maken. 'Dat, mijn lieve kind, dat is een misviering'. Ik was er dan ook echt van overtuigd dat ik daarmee genoeg had gezegd . Mijn dochter zit sinds dit jaar immers in het Katholieke onderwijs. Ik had toch niet voor niets nachten wakker gelegen en liggen piekeren of al die Jezus-en-apostel-verhaaltjes haar niet teveel zouden schaden.

Maar neen dus, mijn dochter keek me met gefronste wenkbrauwen aan en zei: 'Een wat ?'.
De dialoog werd verder gezet en ik vroeg  of ze misschien al van God had gehoord. Maar neen, die kende ze ook niet. En Jezus, daar had de juf echt nog nooit over verteld.

Lap, nu heb ik ze naar een Katholieke school gestuurd en gaan ze op Kerstdag nog steeds denken dat oma zich een nieuw poppenhuis heeft aangeschaft. Leuk om te spelen, dat wel, zo een huisje met een kindeke dat in een voederbak past.

Zou ze dan ook nooit leren wat een tollenaar is?
Iemand bekend met de leerplannen?
 

De laatste weken was alles hier in evenwicht. Dat was lang niet meer zo geweest, opeens leken die 168 uur in een week net voldoende om alles te doen wat ik wou. De randvoorwaarden waren natuurlijk vervuld: mijn kinders waren beiden pampervrij, de thuis-schoolafstand was drastisch verlaagd en het groentepakket bepaalde wat ik moest eten, zodat ik geen tijd meer verloor aan keuzes maken over de kleur van een paprika.
Op een luie zondag vond ik begot zelfs tijd om plasticine-cupcakes te bakken. Het was een fragiel evenwicht maar toch bestand tegen lichte schokken. De kuisvrouw-die-niet-meer-kwam-schok die werd goed opgevangen. Het was even kritisch maar het evenwicht herstelde zich.

En nu is het gedaan, het was te broos natuurlijk, dat evenwicht. Het zijn de zieke kindjes die het pardoes verstoorden. En de balans is onvindbaar. Sinds ik vorige week dat ziekenhuis verlaten heb met die foto's van een ontstoken long en twee aerosolmachines, is het hier chaos.
Het is chaos op mijn bureau en in mijn computer, het is chaos in mijn koelkast en in mijn wasmand, het is chaos in mijn keuken en in de living. Maar het is vooral chaos in mijn hoofd.

Want die kinders die merken daar niets van, die hebben gewoon twee weken vakantie, daar hoort natuurlijk een portie chaos bij. Alleen jammer dat hun gestresseerde moeder de rust verstoort.

Ik ben toch zo oud nog niet, denk ik af en toe, als ik geconfronteerd word met dingen die nog steeds hetzelfde zijn als 25 jaar geleden. De dolfijnenshow in Brugge bijvoorbeeld of ook het fenomeen klasfoto's.
Want vergis u niet, u zou denken dat dit in het digitale tijdperk van vandaag al lang niet meer bestaat, maar niets is minder waar. De kindertjes krijgen nog altijd een briefje mee naar huis met de vraag hen de volgende dag eens naar school te sturen zonder chocomond en met gekamde haren. En een week of twee later vind je in hun boekentassen nog steeds de volledige serie: de klasfoto, de grote foto voor op de kast bij de bomma en de kleine fotootjes voor in de portefeuille.
En nog steeds word je voor de keuze gesteld, ofwel betaal je ofwel belanden de lieve kindergezichtjes in de vuilbak. Ik heb dat altijd een beetje raar gevonden, zo dat ze toch die foto's maken maar dan liever in de vuilbak smijten dan hem gratis weg te geven. Of zou er daar ergens nog een markt voor bestaan, zo op een verdoken hoekje op e-bay, de verkoop van ongewenste kindergezichtjes.
Maar dit keer overweeg ik ze dan toch maar eens te kopen. Al is het maar omdat dit een heel goede reden is om een nieuwe  trendy portefeuille te kopen waar dergelijke kindergezichtjes in passen. Maar ook omdat dit een beetje een goed doel steunen is, zoals geld geven aan broederlijk delen of beter nog een kalender kopen van de brandweer.
Probeer maar eens te overleven als fotograaf als je niet Alex Vanhee of Stefaan Vanfleteren heet.
We moeten verheugd zijn dat er nog zoiets bestaat als schoolfotografen.

Het was even schrikken vorige donderdag, van mezelf vooral. Ik ging weer eens de hort op, naar Polen opnieuw. Uiteraard voor professionele doeleinden, ik weet dat weinigen mijn mening delen, maar Polen, daar ga ik niet uit vrije wil, sorry.
Maar ik vertrok schoorvoetend, ik had er geen zin in. Nochtans had ik schone vooruitzichten: een boeiend debat, interessante mensen en vooral een rustige nacht en uitgebreid ontbijt in een chique hotel. Een chique hotel inderdaad, en geen gedeelde kamer in een goedkoop pension. Ik had immers promotie gemaakt in mijn buitenlandse trips.  Ik was niet langer plebs maar spreker op het congres en dus werd er betaald voor mijn aanwezigheid en moest ik in de watten gelegd worden.
En toch had ik er geen zin in wegens… de kindjes. Die zijn zo schattig en lief en plots besefte ik dat ik ze geen drie dagen wou missen.
Opeens was het daar, nog voor ik de voordeur had dichtgetrokken…. ‘het pijnlijke gemis’. Wat redelijk absurd was, want ik hoefde maar naar boven te lopen om ze in hun bedjes te zien liggen. Er vormde zich een soort steen in mijn maag die alsmaar zwaarder werd. Eigenlijk mis ik mijn kinderen altijd wel als ik even in het buitenland zit,  maar ik heb daarmee leren leven, it is part of the game. Dat is misschien af en toe ambetant maar dat had nog nooit letterlijk zeer gedaan.
Maar nu was het anders, een beetje zoals ik het op andere blogs had gelezen maar me nooit had kunnen voorstellen. En het bleef zitten, zelfs de starbucks cappucino in Zaventem kon er niets aan veranderen. Integendeel, hoe dichter ik het vliegtuig naderde, hoe zwaarder die steen werd. Ik werd gewoon helemaal week toen ik op de roltrap de waarschuwing zag dat je je kinderen een hand moest geven. Snik. Ik werd gewoon misselijk toen ik daar vanachter mijn starbuckskoffie een moeder in de weer zag met haar peuter. Dubbel slik.
Ik probeerde me al te verzoenen met de gedachte dat dit gemis er nu misschien de rest van mijn leven zou blijven zitten. Ik probeerde de reacties van mijn vriendinnen voor te stellen als ik hen zou vertellen dat er geen vrijwillige citytripjes en leuke uitjes met overnachting meer inzaten.
Maar gelukkig, het verdween.  Het verdween met een simpel telefoontje naar huis en mijn dochter die niet aan telefoon wou komen omdat ze wel naar de elfenheuvel aan het kijken was hé, wat dacht ik wel.
Gelukkig, ik moest er niet aan denken.
En wat dat chique hotel betreft, dat was nog eens een opdoffertje. Zachte handdoeken, welriekende dure shampootjes, uitgebreid ontbijt... in Polen kan ik daar nog lang naar zoeken, vrees ik.
 

Die pamper eraf dat was blijkbaar niet het einde van een tijdperk maar toevallig ook de aankondiging van het nieuwe tijdperk. Het tijdperk van ik-ga-naar-de-speeltuin-en-ik-ga-daar-twee-uur-op-mijn-gat-zitten. Want tot enkele weken geleden was dat nog helemaal niet het geval, dat op dat gat zitten. Naar de speeltuin gaan, dat betekende kindjes op klimrekken helpen, kindjes duwen op schommels. En erger nog, kindjes van klimrekken helpen. Het is meermaals gebeurd dat ik een huilende peuter moest gaan redden van een veel te hoog ding waarvan de enige weg naar beneden een metalen buis was. Neen, speeltuinen, dat was niet mijn favoriete bezigheid.

Maar blijkbaar zijn mijn kinders die laatste weken enkele cruciale millimeters gegroeid. De cruciale millimeters die ervoor zorgen dat ze overal op en af geraken zonder externe hulp. En voor het gemak had de speeltuin waar ik zondag vertoefde geen schommels. Dus daar zat ik dan, op mijn gat. En uiteraard had ik mijn gazet thuis laten liggen. Maar gelukkig dat de familie Klepkens op zondag ook massaal naar de Blaarmeersen trekt, zodat er wat te zien was.
Altijd goed voor het zelfvertrouwen, die speeltuinen.

Ik was op zoek naar een feestje, want ik had iets te vieren. Ik moest er immers "een pamper af drinken". Het idee komt niet van mij maar ik vind het een goed idee, elk feestjesexcuus is een goed idee.
Eigenlijk was die pamper er al een half jaar geleden af, maar enkel overdag, niet 's nachts.
Maar nu is het dus helemaal gedaan, dat gedoe met veel geld uitgeven aan pampers, pampers aandoen en erger nog, vuile pampers afdoen.
En dit is het definitief einde van het babytijdperk. Want een kind zonder pamper neen, dat kun je op geen enkel moment een baby meer noemen. Zelfs niet als dat met een tut in de mond in je armen ligt te slapen.

En dus word ik weer wat weemoedig, einde van tijdperken, ik heb het daar altijd een beetje lastig mee.

Gin-tonic time dus dit weekend.

Het zou een beetje gelijk win-for-life zijn vanaf september. Althans dat dacht ik, toen ik de pijn van de eerste schooldag wilde verzachten met de gedachte dat er vanaf nu geen crèche meer moest betaald worden. Want wij spendeerden nogal wat centen aan die crèche, wij vonden werken immers zo leuk en de kindjes de crèche zo fijn dat er meestal vijf werkdagen op vijf beroep op werd gedaan. Maar dat zorgde nogal eens voor pijnlijke momenten zo op het einde van de maand. Pijnlijk als enkel kunnen dromen van nieuwe schoenen en niet kunnen kopen of pijnlijk als 'saldo ontoereikend' te lezen krijgen op het betaalbakje van de colruytkassa met een volle kar naast je.
En zo werd februari mijn favoriete maand, want die telde aanzienlijk minder dure dagen en dan kon er al eens zot gedaan worden.
Maar we wisten natuurlijk dat aan de crèchetijd een eind zou komen en stiekem droomde ik er al van om mijn maandelijks shopbudget drastisch te verhogen of de kuisvrouwfrequentie te verdubbelen. Maar gelukkig heb ik op dergelijke momenten een lief. Een rationeel lief met heel veel verstand die met nog een beter idee op de proppen kwam... een zonneboiler. Op deze manier zouden we goedkoper kunnen douchen, natuurlijk. Als dat geen investering was.
Zucht, daar ging mijn win-for-life-gevoel. En wil die verdomde zon alstublieft wat gaan schijnen nu.