Ik wil mijn kinderen veel geven, maar niet alles. Mijn hart bloedt als ik ‘nee’ zeg tegen die schattige K3-speldjes, maar ik wil dat ze leren dat ze niet altijd alles zo maar kunnen krijgen. Mama en papa moeten immers werken voor centjes. We worden heus niet armer van een paar sokken van Cars, maar ik tracht me toch te bedwingen en hoop stiekem dat de Samsonsokken vlug verslijten.
Ik vind dit een waardevol principe maar god, ik ben een vrouw dus ik heb een natuurlijke drang om geld uit te geven. Passen, vergelijken, twijfelen … en tot slot Kopen: het geeft een endorfine af gelijk aan het eten van chocolade.
Zo was ik vorig jaar op een stockverkoop van een uitgeverij. Met veel genoegen kon ik een mooi roos boekentasje op de kop tikken voor slechts 5 euro. Mijn dag was goed. Nu kon het wachten beginnen. A ja, ik kon toch moeilijk zo maar een nieuwe boekentas geven aan mijn dochter? De huidige moest eerst verslijten. Een paar weken gingen voorbij maar het oude ding wou maar niet kapot. Het was ook niet vuil ofzo, dus het overleefde het schooljaar.

1 september vond ik wel passen om een nieuwe boekentas te geven dus het mooie roze ding werd bovengehaald. Iedereen blij. Maar o jee, wist ik veel dat er in het eerste leerjaar meer in moet dan een brooddoos en een koekje. Maar liefst drie dozen met lettertjes, woordjes en cijfertjes moeten elke dag over en weer. Dan nog een kingsize agenda en een klikklakkaftje. Wat nu?
Elke morgen puzzelde ik tot alles er in zat en de boekentas ook nog dicht ging. Toen moest het per se extreem warm worden: elke avond moest de juf er een vestje en jas bijproppen. Ik wikte en woog. Zou ik een boekentas van enkele weken oud aan de kant zetten voor een nieuw model?
Toen kwam de redding: voor haar verjaardag kreeg ze van een vriendinnetje een bon cadeau. Met die bon kon ze zelf iets kiezen. Misschien wel een nieuwe boekentas stelde ik voor. En dus gingen we samen naar de boekentassenafdeling en kozen daar, uit de overschotjes, een reusachtig exemplaar. De cadeaubon verdween in het niets, mijn dochter ook met die tas op haar rug. Maar blij dat ze was!
Hoe blij merkte ik maandagochtend aan de schoolpoort pas. Normaal staat ze daar altijd wat onwennig. Ze moet immers de speelplaats van de groten over om naar de speelplaats van de kleintjes te gaan en daar moet ik haar wel wat voor porren. Maar deze keer niet. Zonder om te kijken stapte ze fier als een pauw de speelplaats op. Die grote boekentas met mijn kleine meid.
 

Een tijdje terug vroeg mijn 5-jarige dochter hoe mensen gemaakt worden. Fier vertelde ik mijn zorgvuldig voorbereid verhaal over een mama en een papa die elkaar heel speciaal knuffelen. De details zou ik er later wel aan toevoegen. Maar mijn dochter was niet tevreden: hoe zijn die mama en papa er dan gekomen? Oeps, dit ging verder dan de bloemetjes en de bijtjes. Hier was ik niet op voorbereid. Wel, euh, heel vroeger waren er nog geen mensen maar wel apen. En sommige van die apen werden altijd maar slimmer en slimmer en die gingen ook rechtop lopen zoals wij.
Voila, dat had ik nog niet zo slecht gedaan. Tot ze een beetje later de volgende vraag stelde: wie was dan die eerste aap? Was dat mijn bomma? Auw, nee, stop, fout! Ik deed mijn best om het nog eens uit te leggen maar was toch blij dat het onderwerp nadien niet meer ter sprake kwam.

Toen kwam mijn, ondertussen 6-jarige, dochter in het eerste leerjaar. Al na de tweede dag kwam ze thuis en zei ze: mama, dat van die aap is wel niet waar hé. Meester Jan heeft verteld van een meneer in een heel donkere wereld en toen zei die dat er licht moest zijn en er was licht. Zo heeft die 6 dagen gewerkt en de 7e dag rustte hij. Rusten? Daar was ik ook ineens dringend aan toe!

Ik heb de zon zien zakken in de zee… Zo zette het eerste leerjaar vanmorgen officieel het nieuwe schooljaar in. Mama’s en papa’s stonden trots aan de kant te kijken naar hun grote meid of stoere bink. Tot de juf door de micro een vraag stelde aan de kinderen: wiens mama kan er goed zingen? Een vlaag van zenuwachtigheid ging door de massa. Nee, nee, gebaarde ik naar mijn dochter maar die was zich van geen kwaad bewust en stak ijverig haar vinger in de lucht. De papa’s werden wonderlijk gespaard: daarvoor ging maar een enkele vinger de lucht in. Maar ook zij mochten mee naar voor om het vrolijke liedje mee te kwelen. Nog een leuk dansje erbij en het eerstkomende schoolkrantje is al voorzien van schaamtelijke beelden. Maar stiekem vond ik het toch wel fijn om niet direct afscheid te moeten nemen aan de poort. Nog even haar boekentas dragen, nog even haar handje vasthouden, nog uitbundig zwaaien door het klasraam en dan met een klein hartje naar huis...